สืบสานตำนานพันปีปราสาทศีขรภูมิ

งานสืบสานตำนานพันปีปราสาทศีขรภูมิ อ.ศีขรภูมิ จ.สุรินทร์ จัดขึ้นในช่วงเดือนพฤศจิกายนของทุกปี ช่วงเดียวกันกับงานแสดงช้างจังหวัดสุรินทร์ V V V ปราสาทศีขรภูมิ มีชื่อเดิมว่า"ปราสาทระแงง" ตั้งอยู่ที่ บ.ปราสาท ต.ระแงง อ.ศีขรภูมิ จ.สุรินทร์ โดยมีชื่อเรียกตามตำบลที่ตั้งซึ่งต่อมาเมื่อใช้ชื่ออำเภอศีขรภูมิ แล้วจึงเรียกชื่อปราสาทแห่งนี้ว่า ปราสาทศีขรภูมิ ตามไปด้วย ปราสาทศีขรภูมิ มีลักษณะทางสถาปัตยกรรม ประกอบด้วย ปราสาทก่อด้วยอิฐ 5 หลัง ตั้งอยู่บนฐานศิลาแลงเดียวกัน โดยมีคูน้ำรูปตัวยูล้อมรอบ ยกเว้นด้านตะวันออก ซึ่งเป็นทางเข้าสู่ปราสาทเป็นถนนปูลาดด้วยศิลาแลงมาจนถึงบันไดทางขึ้นลงปราสาท บนฐานศิลาแลง ที่สูงราว 1 เมตร เป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส 23.4 25 เมตร องค์ปราสาทประธานจะตั้งอยู่ตรงกลาง โดยมีปราสาทขนาดย่อมตั้งอยู่ประจำทั้งสี่มุมบานประตูสลักรูปนางอัปสร..ซึ่งคล้ายกับที่นครวัด มีเพียงแห่งเดียวในประเทศไทย ปราสาทศรีขรภูมิ อยู่ห่างจากตัวเมืองสุรินทร์ 34 กิโลเมตร ตามเส้นทางหมายเลข 226 โดยอยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอไปอีก 1 กิโลเมตร การก่อสร้างก่อด้วยหินทรายและศิลาแลง ปราสาทหันหน้าไปทางทิศตะวันออก มีบันไดทางขึ้นและประตูทางเข้าเพียงด้านเดียวคือด้านทิศตะวันออกปรางค์ทั้งห้าองค์มีลักษณะเหมือนกัน คือ องค์ปรางค์ไม่มีมุข มีชิ้นส่วนประดับทำจากหินทรายสลักเป็นลวดลายต่าง ๆ ทั้งส่วนที่เป็นทับหลังและเสาประดับกรอบประตู เสาติดผนัง และกลีบขนุนปรางค์ ส่วนหน้าบันเป็นอิฐประดับลวดลายปูนปั้น องค์ปรางค์ประธานมีทับหลังสลักเป็นรูปศิวนาฏราช (พระอิศวรกำลังฟ้อนรำ) บนแท่น มีหงส์แบก 3 ตัวอยู่เหนือเศียรเกียรติมุข มีรูปพระคเนศ พระพรหม พระวิษณุ และนางปารพตี (นางอุมา) อยู่ด้านล่าง เสาประตูสลักเป็นลวดลายเทพธิดาลายก้ามปูและรูปทวารบาล ส่วนปรางค์บริวารพบทับหลัง 2 ชิ้น ปัจจุบันเก็บรักษาไว้ที่ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติพิมาย เป็นภาพกฤษณาวตาร ทั้งสองชิ้น ชิ้นหนึ่งเป็นภาพกฤษณะฆ่าช้างและคชสีห์ ส่วนอีกชิ้นหนึ่งเป็นภาพพระกฤษณะฆ่าคชสีห์ จากลวดลายที่เสาและทับหลังขององค์ปรางค์ มีลักษณะปนกันระหว่างรูปแบบศิลปะขอมแบบบาปวน (พ.ศ. 1550-1650) และแบบนครวัด (พ.ศ. 1650-1700) จึงอาจกล่าวได้วา ปราสาทแห่งนี้คงสร้างขึ้นในราวกลางพุทธศตวรรษที่ 17 หรือต้นสมัยนครวัด โดยสร้างขึ้นเนื่องในศาสนาฮินดู ลัทธิไศวนิกาย และคงถูกดัดแปลงให้เป็นวัดในพุทธศาสนาตาม ที่มีหลักฐานการบูรณะปฏิสังขรณ์ในราวพุทธศตวรรษที่ 22 ในสมัยอยุธยาตอนปลาย (พุทธศตวรรษที่ 22 สมัยศิลปะล้านช้าง)มีการบูรณะส่วนหย่อมของปราสาทหลังทิศตะวันตกเฉียงใต้และบูรณะปฎิสังขรณ์ให้เป็นพุทธสถานจนถึงปัจจุบัน

คอมเมนต์